szablony na ścianę
  1. szablony na ścianę i naklejki dekoracyjne do wystroju pomieszczeń to dobry sposób na odmianę naszego mieszkania i nadanie nowego wyglądu wnętrz i specyficznego klimatu
  2. naklejkiozdobne.pl

    nowy marketing dominik kaznowski
  1. lis dominik kaznowski wyda swoj kolejn ksik waciwie nowy marketing mia swoje dwie premiery najpierw wersja drukowana
  2. prawolingo.pl

Nie wiadomo do końca kiedy ludzie po raz pierwszy ujarzmili groźny ale i życiodajny żywioł jakim jest ogień. Pierwsze odnalezione ślady pieczonej żywności pochodzą sprzed 1.9 miliona lat, jednak kontrolować go zaczęto gdzieś dopiero 1 milion lat temu. Całkowicie pewne dowody potwierdzające umiejętność podtrzymywania i posługiwania się ogniem pochodzą z Izraela, z okresu około 790 tysięcy lat p.n.e. Wszystkie to działo się jeszcze przed wyewoluowaniem całkowicie współczesnego człowieka – Homo sapiens sapiens.


Homo-erectus przodek współczesnego człowieka (źródło:wikimedia.org)

Początkowo nasi przodkowie potrafili jedynie przenosić rozniecony od uderzenia pioruna ogień z miejsca na miejsce i podsycać aby nie zgasł. (Niektóre prymitywne ludy czyniły tak niemal do naszych czasów. Robili tak prawdopodobnie Indianie z Patagonii na południu Ameryki Południowej). Dopiero później, około 100 000 lat temu nauczono się rozniecać ogniska. (Inne teorie mówią, że 300 – 400 tys. Lat temu. Człowiek współczesny pojawił się 200 000 lat temu w Afryce).


(źródło:wikimedia.org)

Najstarszą z metod rozniecania ognia było pocieranie twardym patykiem drugiego, miększego kawałka drewna. Można na przykład pocierać miękkie drewno w przygotowanym specjalnie do tego rowku.

(źródło:wikimedia.org)

Inną, nieco bardziej udoskonaloną metodą, było pocieranie drewna przy pomocy tzw. świdra ogniowego. W tym przypadku, ustawiony prostopadle do miękkiego drewna, twardy patyk obwiązujemy wokół cięciwą łuku i przytrzymujemy od góry (za pomocą docisku z innego kawałka drewna czy kamienia). Patyk – wiertnik wkładamy w otwór w podkładce. Musimy jeszcze pozostawić niewielką ”rynienkę”, nacięcie z boku otworu, przez którą żar będzie wypadać na łatwopalny materiał położony obok podkładki. Systematyczne ruchy drzewcem łuku powodują wydzielanie ciepła.  Oba te sposoby wykorzystywały tarcie materiału.

Inne mniej popularne sposoby rozniecania ognia za pomocą tarcia, to na przykład metoda z północnej Europy. W nacięty suchy drewniany pręt wkładano tu powróz i przeciągano raz w jedną, raz w drugą stronę. We wschodniej Azji stosowano zaś nieco inny sposób. Dwóch ludzi toczyło duże drewniane koło, z przeciągniętą przez środek drewnianą ośką. Koło ocierało się o oś i po chwili drewno zaczynało dymić. Wyciągano wtedy ośkę i rozpalano od niej ogniska.
Sposobem który później zaczął zdobywać większą popularność było rozpalanie ognia za pomocą krzesiwa. Metodę tą wynaleziono zapewne podczas ociosywania kamiennych narzędzi. Zauważono wówczas, że obłupywanie krzemienia wywołuje iskry.  Używając tej metody ogień można uzyskać pocierając krzemieniem o krzemień albo krzemieniem o piryt (minerał - nadsiarczek żelaza). Uzyskaną w ten sposób iskrę przenoszono na łatwopalny materiał – hubkę, siano, czy suche liście. Istnieją dowody, że metoda ta znana była już 45 tysięcy lat temu, w czasie gdy człowiek współczesny zasiedlił już Południową Azję i Australię. (Nie dotarł jednak jeszcze wówczas do Europy ani Ameryki.)

Później, już w epoce żelaza, do krzesania ognia wykorzystywano krzesiwo – podłużny kawałek metalu którym uderzano o krzemień. Iskra padała na specjalnie przygotowaną rozdrobnioną, suchą hubkę (sporządzaną z huby – grzyba rosnącego na drzewach).

Obecnie nowoczesnego typu krzesiwa używa armia amerykańska i szwedzka (jako rozpałka służy im bloczek magnezu, który należy zeskrobać na materiał który chcemy podpalić).

Używane dziś powszechnie zapałki wynalezione zostały w Chinach około VI wieku n.e. Do produkcji w Europie weszły dopiero w XIX stuleciu. Przodek pierwszych zapalniczek powstał zaś w wieku XVI. Był to zapłon do pistoletów skałkowych używanych wówczas w armii. Ostateczny swój kształt zapalniczki osiągnęły na początku XX wieku, po opatentowaniu kamieni do zapalniczek.


Pistolet skałkowy – przodek zapalniczki (źródło:wikimedia.org)